LASOWIACY – LUDZIE LASU

Nazwa Lasowiacy swój początek wzięła od  miejsca zamieszkania wśród  lasów Puszczy Sandomierskiej. Jednak do tej pory do końca nie wiadomo, czy to określenie zostało nadane mieszkańcom Puszczy przez innych, czy też oni sami tak siebie nazywali. Przeważa stanowisko, że określenie „Lasowiacy” nie było naturalną nazwą nadaną przez samych mieszkańców. Początkowo tak określano biedotę mieszkającą w głębi puszczy i zajmującą się wyrębem lasu. Nazwa ta miała negatywne zabarwienie co było wynikiem wierzeń, że drzewa i las to istoty żywe,  dlatego właśnie, ci którzy trudnili się masową wycinką byli odbierani negatywnie. Było to określenie pogardliwe. Zmieniło się to dopiero, kiedy warunki życia mieszkańców Puszczy Sandomierskiej uległy znacznej poprawie i przestała istnieć kategoria ludności, którą tak określano. Jednak sama nazwa na określenie ludności zamieszkującej treny Puszczy Sandomierskiej pozostała już w świadomości ale zyskała inne znaczenie – było to określenie ludzi nieustępliwych, odpornych na trudne warunki życia.

Część badaczy kultury uważa, że nazwa „Lasowiacy” została nadana ludności puszczańskiej przez samych badaczy, a mieszkańcy nieutożsamianą się z nią. Jednak trudno jednoznacznie określić, które stanowisko jest bliższe prawdy.

Należy też zauważyć, że w różnych miejscach Puszczy Sandomierskiej występowały inne określenia, którymi sami mieszkańcy siebie nazywali np.: Lasowiacy, Lasowiaki, Lesioki, Leśnioki, Borowce, Mazury.

ŹRÓDŁO:

„Źródła kultury ludowej Puszczy Sandomierskiej” pod red. Krzysztofa Ruszla, Kolbuszowa 2014.

Franciszek Kotula, „Z Sandomierskiej Puszczy”, Kraków 1962.